Sol & Sombreros, Maya's & Mariachibands en grandioos genieten!

Terugkomen in het frisse Boston vanuit Mexico - een daling van zo'n 35-40 graden op de dag van terugkomst - was wel even wennen; de eerste sneeuwbuien zijn een feit, ik heb al meermaals de gêne moeten doorstaan van het mijn fietsslot van mond-op-mond beademing voorzien om deze te ontdooien, maar verder is het nog niet extreem koud geweest. Het schommelt een beetje tussen -10 en 5 graden. Desalniettemin maakt het koudere weer het ook wel weer extra fijn om terug te kijken op een ongelooflijk gave rondreis in Mexico! Zeker een blogje waardig, dus daar komt 'ie:

Edit: oké, veel te lang verhaal. Sorry. Trek maar een paar uurtjes uit.

Maandag 21 december

's Ochtends vroeg vertrok ik met mijn kekke nieuwe backpack per bus en metro naar het vliegveld voor mijn eerste echte backpackavontuur. Ik had wat extra tijd ingecalculeerd vanwege de kerstvakantie, maar alles ging heel vlot, dus voor ik het wist zat ik in Charlotte voor mijn tussenstop. Als een ietwat gierige Hollander had ik mijn backpack als handbagage mee om de bagagekosten te vermijden, maar deze werd zelfs gratis gecheckt omdat er beperkte handbagageruimte in het vliegtuig was - dikke prima voor mij natuurlijk. Ook de vlucht naar Cancún verliep voorspoedig, en daar spotte ik al snel Annika vanuit de rij voor de douane. Het Mexicaanse werktempo zat er al lekker in, vooral bij de medewerkers in Annika's nog veel slomere rij. Mijn douanier heeft ook geen woord tegen me gesproken; Annika kreeg in ieder geval nog een kaartje met het adres van een accommodatie toegeschoven - ach ja, waarom zou je als douanier ook geen poging doen om een centje bij te verdienen? We begaven ons naar de aankomsthal, waar een leger aan toeristenhulpjes paraat stond, zo ontiegelijk veel dat er een stuk of vijftig niets stonden te doen. Ons werd geadviseerd de ADO-bus te pakken om in de stad te komen, die een half uur na de geplande tijd aan kwam kakken - een heerlijk vooruitzicht voor de rest van de vakantie. We maakten een praatje met een jong Amerikaans stel, niet heel veel ouder dan ons, waarvan Annika en ik het eens waren dat die vent wel ontiegelijk knap was, en waarvan we behoorlijk gechoqueerd waren dat ze beiden al kinderen hadden - met andere partners dus. Maargoed, het tripje met de bus ging vrij vlot en comfortabel, en eenmaal in Cancún centrum hadden we ook ons hostel, dat lekker dichtbij lag, redelijk snel gevonden. Na het inchecken kochten we meteen kaartjes voor onze busreis naar Valladolid de ochtend daarop, waarna we op advies van het hostel in de buurt gingen eten op het hoofdplein, Parque de las Palapas, waar een groot scala aan heerlijk en goedkoop Mexicaans eten werd verkocht. Er zat een man deuntjes te spelen op zijn keyboard, op een groot podium stond een kerstman dansjes te doen en wij schrokten als enigszins vermoeide reizigers ons eerste welverdiende maaltje naar binnen op het grote terras. Om het af te toppen haalden we natuurlijk nog wat churros bij onze favoriete churrosverkoper, die graag trots op de achtergrond van onze foto poseerde. Terug in het hostel dronken we nog een lekker Coronaatje op het comfortabele dakterras (met jaccuzzi!) en konden we officieel ons avontuur openen!

Dinsdag 22 december

Na een ontbijtje op het dakterras namen we de bus naar Valladolid, waar we rond 11 uur aankwamen. In de bus hadden we al een leuk hostel uit de Lonely Planet uitgezocht –Hostel La Candelaria- waar we vol goede moed heen liepen. Helaas kregen we te horen dat ze op dat moment maar één, maar misschien zometeen twee bedden hadden; we zouden daarvoor moeten wachten of een van de huidige gasten zou uitchecken of niet. Gelukkig bleek dit redelijk snel zo te zijn, en hadden we zelfs gewoon twee bedden op dezelfde kamer. Het was een prachtig hostel, met een mooie diepe achtertuin en een fijne sfeer, dus we waren erg blij met onze slaapplek. Van het hostelpersoneel kregen we een kaartje en werd ons een bezoek aan het chocolademuseumpje geadviseerd - Ja, dat hoef je geen twee keer tegen ons te zeggen, dus het was al snel besloten dat we daar heen gingen. Het was een schattig gebouwtje, waar een lieve vrouw ons, gelukkig in het Engels, alles uitlegde over de Mayaanse chocoladegeschiedenis en -productie, waarna het bezoek werd afgesloten met een proeverij met allerlei smaken chocola, van chilipeper tot gember en iets alcoholachtigs. Omdat wij natúúrlijk de plaatselijke community willen steunen *kuch* voelden wij ons genoodzaakt om twee doosjes chocola -kaneel- en koffiesmaak- te kopen. Voldaan vervolgden we onze weg naar de lokale markt, waar een grote variëteit aan groente, fruit, vlees (ijs gebruiken voor het preserveren? Welnee, gekkie), vis, kleding etc. werd verkocht. Het was inmiddels lunchtijd, dus verorberden we lekkere sandwiches in een restaurant in de binnentuin van een motel. Daar maakten we voor het eerst kennis met de hete nachosaus, die, nouja, heet is. Terug naar het hostel werden we echter getrakteerd op een heerlijk verfrissende stortbui. Daar laten wij Nederlanders ons natuurlijk niet door kennen, dus huurden we gewoon fietsen volgens plan om naar een cenote -door de natuur gemaakte openlucht grotten van kalksteen die water bevatten- in de buurt te fietsen die volgens het hostel wat rustiger was en meer favoriet onder de locals (er zijn duizenden cenotes in dit deel van Mexico). Onder het vertier van een Annika die langzaam op haar zadel steeds verder omlaag gleed omdat het niet goed vast zat, het supersnel onze poncho's aantrekken bij de volgende bui, waarbij het natúúrlijk net droog werd toen we ze aanhadden, en de modderige wegen die door onze spatbordloze fietsen zorgden voor een prachtig modderkunstwerk op onze rug/kont konden we toch nog genieten van de mooie fietsroute die ons langs een oud fort/kerk leidde, en  door het Mexicaanse platteland, waar we gelukkig snel door een bordje gerust werden gesteld dat we de goede kant opgingen. Redelijk snel kwamen we dan ook aan bij Cenote San Lorenzo Oxman - Maar was het nu gewoon een zwembad? Daar waren we niet voor gekomen! In hakkelig Spaans probeerden we aan een mannetje te vragen of dit alles was, maar hij wenkte ons naar een soort grot, waar een trap naar beneden leidde. Daarna liet hij ons iets verderop over de reling kijken - een prachtige zwemplek openbaarde zich voor ons, dus vol goede moed maakten we de afdaling. Er waren slechts enkele anderen, dus we genoten volop van de ruimte en dit prachtige natuurverschijnsel. Natuurlijk probeerden we ook de hangschommel vanwaaraf je in het water kon springen. Dat zag er best makkelijk uit als anderen het deden, dus hé, leuk voor de vakantievideo. Laat ik maar niet in details treden over de uitwerking, maar finesse: zero points. Hilariteit: onbetaalbaar. De oneindige diepte was wel enigszins angstaanjagend en voedde de fijne horrorfilmgedachten van mensen die ineens omhoog zouden komen en je bij de benen zouden grijpen. Ook de vele visjes die tegen je benen aan beukten maakten die gedachte niet veel draaglijker. Toch was het absoluut gaaf om tussen en achter de rotsen te zwemmen en in de diepte te staren. Na onze terugtocht genoten we even van een siëstaatje in de hangmatten achterin de tuin van het hostel. We vroegen ons af hoe laat het inmiddels was, en kwamen er later bij het checken van onze horloges en mobieltjes achter dat er iets niet klopte.. Oeps, op weg van Cancún naar Vallodolid was de tijd blijkbaar een uurtje achteruit gegaan en hadden we er dus de hele dag al een uur naast gezeten. Gelukkig is de vakantie zo relaxt dat je dat helemaal niet merkt ;) We realiseerden ons ook dat we op onze tweede dag al een wasje moesten gaan doen vanwege onze modderige kleren, dus moedig nam Annika deze taak op zich, waarna we na een lekkere douche de stad in gingen voor een lekker maaltje, gevolgd door een ijsje. We kochten nog wat biertjes en chips -die niet te vreten bleek - voor in het hostel, waar we in de tuin eerst onze volgende dag planden en het hostel toch maar vast boekten. Daarna was het tijd voor een potje poephoofden, wat shitheaden werd toen onze kamergenoot, een Amerikaan die de komende maanden speeltuinen gaat bouwen in Mexico en de rest van het jaar trails uitzet in Amerikaanse bossen, zich aanbood als tegenspeler. Later sloten nog twee Amerikanen aan voor een heuse playoff shitheaden waar winnaars en verliezers rap van plek wisselden.

Woensdag 23 december

Het ontbijt in ons hostel was echt subliem, wentelteefjes die recht voor je neus werden gemaakt en heerlijk vers fruit, wat we op konden eten in de fijne tuin. Een goed begin van de dag! Vandaag stond Chichén Itzá op de planning, de restanten van een gigantische Mayastad en een van de zeven nieuwe wereldwonderen, waarna we meteen door zouden reizen naar Mérida, dus helaas moesten we het fijne hostel alweer verlaten. Gelukkig deden we dat iets relaxter dan het zeikwijf dat blijkbaar ook in ons hostel verbleef – zij ging ook naar Chichén Itzá maar was te zuur om 1 dollar te betalen om haar tas in het hostel in een kluisje achter te laten nadat ze had uitgecheckt, dus probeerde ze onze chille kamergenoot, de speeltuinbouwer, helaas met succes, te strikken om haar tas in zijn kluis erbij te doen, en dan ook nog eisen te stellen voor wanneer hij er zou zijn met de sleutel zodat zij bij haar tas kon. Zelfs onze suggestie dat ze haar tas gewoon, net als ons, mee kon nemen en deze gratis bij Chichen Itzà kon opslaan vond ze maar niets. Maargoed, niet ons probleem. Onze tweedeklas bus naar Chichén Itzá was lekker Mexicaans te laat, en toen we de bus betraden bleek ook nog dat het feit dat er stoelnummers op je ticket staat, zeker niet betekent dat je een stoel hebt. Uiteindelijk vonden we nog twee plaatsen voorin de bus, waar ik stevig ingeklemd zat tussen de stoelleuning en het Mexicaanse achterwerk van de passagier naast me. Gelukkig zat ik wel aan de goede kant, want gedurende de rit begon de airco steeds meer op haar te druppen. Ook konden we niet helemaal uitvogelen hoe die tweedeklas bussen met die random stops om mensen langs de weg op te pikken nu werkten. Toch maar weer eersteklasbussen in het vervolg. Bij aankomst wilden we meteen het ticket voor de rit naar Mérida kopen, maar er zat helaas niemand aan het loket. Toen we al onze tassen in de bagageopslag hadden gedumpt betraden we het park, waar de opvallende bekendste Maya piramide ons meteen toelachte. En hoewel we waren gewaarschuwd voor de grote toeristenmassa’s viel het op zich nog mee en waren we blijkbaar nog net vroeg genoeg. We verkenden het hele park met de tempels, marktplaatsen, pleinen en cenotes, kwamen onze kamergenoot tegen (en probeerden meermaals het zeikwijf te ontwijken), sloten een vriendschap met een Chinees-Canadees die we meermaals weer tegenkwamen, lachten om toeristen die als belachelijke zeehonden stonden te klappen om de echo’s tussen de bouwwerken te horen (waarna we het zelf ook ongegeneerd probeerden) en werden doodgegooid met de vele souvenirverkopers met hun kraampjes en kleedjes bij wie alles “almost free, almost free” was. We scoorden tickets voor de bus terug – die twee uur te laat was, feest! Dus ploften we neer op het gras, maakten een puzzeltje, gokten dat we nog snel naar de wc konden rennen want ‘hij zou toch niet net nu komen?’, sloten weddenschappen over of de bus binnen het komende half uur zou komen en zetten een pienter plan op waarbij de verliezer van de weddenschap de backpacks in het bagageruim zou doen terwijl de winnaar alvast twee stoelen ging claimen. Dat werkte, zodat we gelukkig twee zitplekken hadden voor onze reis van 3 uur richting Mérida. Het hostel dat we geboekt hadden, Hostal La Ermita Merida, lag gelukkig weer op loopafstand van de bus, en was rustig gelegen met mooie kamers (twee badkamers per kamer van zes personen) en een chill zwembad. We settelden even lekker, boekten een tour voor de volgende dag en trokken Mérida in om een eerste impressie van de stad te krijgen. Het was een koloniale, mooie stad, wel wat toeristisch maar met een mooi, gezellig plein waarom de meeste activiteit zich centreert. We vonden door onze trouwe reiscompaan de Lonely Planet onze weg naar La Chaya Maya, met heerlijk traditioneel eten (o.a. poc chuc en Yucatan specialiteiten) en een toetje van een bijzonder tropisch fruit dat meer de structuur van vlees had. Natuurlijk nog even aftoppen met wat onbekende cocktails en toen weer voldaan terug naar het hostel.

Donderdag 24 december

Voor vandaag hadden we vanaf 9 uur een toer naar Celestún geboekt om door het natuurgebied daar over de rivier te cruisen, flamingo’s te kijken en te relaxen op het strand. Echter werden we om tien over half 9 geïnformeerd dat we over vijf minuten opgepikt werden, dus dat was nog een beetje haasten. We hadden een ritje van ongeveer twee uur voor de boeg dat ons door het Mexicaanse landschap en dorpjes leidde, waarbij de gids commentaar leverde. Ondanks dat ik wist dat Mexico niet dezelfde standaarden had als Westerse landen die ik gewend ben schrok ik soms toch wel een beetje van de krakkemikkerige huisjes waarin sommige mensen woonden. Eenmaal bij de Celestún rivier aangekomen lagen de boten op ons te wachten en lieten we de wind flink door onze haren wapperen. We wisten niet zeker of we flamingo’s gingen zien, omdat we een beetje buiten het seizoen zaten, maar er waren er genoeg en het was prachtig om die beesten een keer in het wild te aanschouwen terwijl we allemaal feitjes over ze te horen kregen van onze gids. Helaas konden we ons rivieravontuur niet helemaal afmaken omdat Annika zich niet goed voelde, dus werden wij teruggebracht naar het startpunt, waar we op de rest van de groep wachtten om onze weg te vervolgen naar het strand. Daar aten we eerst een lekker visje in het restaurant, waarna we toch echt konden zeggen dat we (in ieder geval in Nederlandse tijd, want daar was het kerstavond) onze eerste kerst op het strand, in bikini, hadden doorgebracht! Het water was heerlijk en we genoten van het relaxen op het strand, waarna we weer terug naar het hostel werden gebracht. Daar planden we de volgende dagen, aangezien de volgende dag met kerst waarschijnlijk veel dicht zou zijn. We besloten daarom een nacht bij de boeken in Mérida en kerst lekker in het stadje en bij het zwembad van het hostel te vieren. We boekten ook alvast onze volgende bestemmingen – Campeche en Palenque – maar dat bleek allemaal zo eenvoudig nog niet. Bij Campeche had ik per ongeluk een nacht te vroeg geboekt, en in Palenque konden we helemaal niks vinden.. Geen enkel hostel, hotel of wat dan ook. Uiteindelijk vonden we een Airbnb, maar daarvoor zouden uiterlijk 24 uur later pas horen of we er terecht konden, dus dat was nog even spannend. We besloten het lekker van ons af te zetten en een hapje te gaan eten in de stad, waar we op aanraden van de superlieve maar slecht Engels sprekende receptionist in het hostel bij La Parilla terecht kwamen. We schrokken wel een beetje van de kerstavondprijzen die aanzienlijk hoger lagen, maar dachten aan de andere kant dat we kerst ook best goed mochten vieren. Dus verorberden we een heerlijk kerstmaal met een authentieke limoensoep vooraf, gevolgd door heerlijke, vers door het vrouwtje voor in het restaurant gemaakte fajitas, met kip, rund en garnalen en lekkere begeleidende biertjes en cocktails. We hadden een tafel bij een vrolijke kerstboom en met de sombrero’s die we op ons hoofd gedeponeerd kregen en de mariachi band die vrolijke Mexicaanse deuntjes speelde was het een mooie Mexicaanse kerstervaring. We wilden nog wat nabieren in barretjes uit de Lonely Planet, maar die bleken allemaal niet meer te bestaan of dicht te zijn. Dus begaven we ons terug naar het hostel, op straat nageroepen door een klein Mexicaans kereltje dat onder een overtuigend “flowers for the pretty ladies” bloemen verkocht, waarschijnlijk het enige Engels dat hij kende. We verbaasden ons over de soms compleet random winkeltjes buiten het centrum, en de vele woonkamertjes waar je zo naar binnen keek en die wat kil aandeden met hun tl-licht en plastic terrasstoelen. Onderweg zagen we verschillende uitgebreide kerstmalen klaarstaan voor als de families terugkeerden uit de kerk en huppelden er zelfs ’s avonds laat nog kleine kindjes in hun mooie nette kerstoutfits over straat.

Vrijdag 25 december

Omdat we een extra dagje hadden geboekt in het hostel konden we vandaag ook echt als relaxdagje gebruiken en besloten dan ook lekker uit te slapen. Om toch nog wat te ondernemen namen we een collectivo (= openbaar vervoer met kleine busjes) naar de dierentuin, maar helaas bleek die, in tegenstelling tot wat de receptionist ons verteld had, dicht te zijn, dus namen we maar weer een taxi terug naar het centrum. Daar lunchten we met pannenkoeken, struinden het marktje met souvenirs af, dingden succesvol af voor twee mooie armbanden, shopten nog een beetje, maar omdat veel winkels toch wel dicht waren besloten we lekker terug te gaan naar het hostel om te zwemmen. Daar troffen we bij het zwembad twee oudere Amerikaanse dames die in Mexico van hostel naar hostel trekken omdat Amerika te duur is, en een Australiër, met wie we biertjes kochten en lekker bij het zwembad childen. Met hem –Caden- gingen we ook een hapje eten bij een Italiaans restaurant in de stad, waar we de mojitos voor 50% kregen en pizza’s twee voor een – en zo’n goede deal moet natuurlijk gevierd worden met tequila, dus bestelden we er drie. De ober was enthousiast genoeg om even voor te doen hoe dat nou moet met zo’n tequila; hij vroeg eerst nog netjes aan de Australiër welke van ons twee zijn vriendin was, maar toen hij voor ons beiden ontkende werd ik de dichtsbijzijnde pineut. Voor ik het wist hapte ik een met chilipeper besprenkelde limoen uit zijn mond, waarna hij het shotje zo bij mij achterover sloeg – ik wist niet wat me overkwam, maar het leverde een hilarisch tafereel, en ach ja, ik had een gratis extra tequilaatje gehad. Onze eigen tequila moesten we trouwens van de ober maar nippen, want die was wel lekker – en daar had hij nog best gelijk in ook. Na het restaurant wilden we nog een drankje doen, en eindigden uiteindelijk voor meer cocktails weer bij La Parilla, waar onze ober met zijn losse heupen ons vrolijk onze tequila kwam brengen waarmee we toch deze avond nog even moesten afsluiten.

Zaterdag 26 december

We reisden per bus weer door naar Campeche, een rit van 2,5 uur, waar we bij aankomst een taxi naar het hostel namen. De afgesproken 20 pesos werd 50 pesos, en onder ons protest 30, maar achteraf bleek dat eigenlijk nog wel een prima deal. We relaxten even, regelden uiteindelijk een andere Airbnb voor Palenque die wel meteen werd bevestigd en wilden toen de bus nemen naar het fort buiten het centrum. Van dat hele lokale bussysteem snapten we echter niks, en na 20 buschauffeurs te hebben gevraagd of ze naar het fort gingen besloten we maar een taxi te nemen. Het was een mooi fort dat uitkeek over de zee, maar het was kleiner dan we verwachten en ook weer niet heel bijzonder. Wel leuk was dat er een museum in het fort zat met allemaal Mayavoorwerpen en wat ons wat meer leerde over de Mayageschiedenis, en waar we eerst bang waren dat alles in het Spaans was vonden we toch nog een paar Engelse vertalingen. We namen een collectivo terug naar de markt, vanaf waar we door het schattige, kleurrijke stadje liepen. We namen de bus naar het busstation om tickets te kopen voor Palenque, maar daar aangekomen bleken deze allemaal uitverkocht.. Dat was een flinke domper die we niet hadden verwacht. We besloten een omweg te maken via Villahermosa, en vanaf daar een bus naar Palenque te pakken. Dat zou ons 2 tot 3 uur extra kosten, maar we hadden Palenque al geboekt en wilden daar toch ook wel heel graag heen. Enigszins teleurgesteld gingen we terug naar de stad. Daar vonden we via de Lonely Planet weer een fijn lunchplekje dat ons weer opbeurde met lekker eten. We liepen verder naar de boulevard, waar we nog net de zonsondergang konden meepikken, waarna we op de lokale crafts markt nog wat souvenirs scoorden. We liepen nog een stukje over de boulevard, waarna we, via een omweggetje, want ons richtingsgevoel is soms ook even op vakantie, terugkwamen bij het hostel. We wilden eten bij het restaurant met een balkon dat uitkeek over het grote plein, maar die plekken waren helaas al vol, dus vonden we een leuk pizzatentje in een zijstraatje. We liepen terug naar het plein, waar het Cubaanse muziek avond was met een band die heerlijke Cubaanse muziek speelde waarbij je simpelweg niet stil kon blijven staan. Met de heerlijke avondtemperatuur, het mooi verlichte plein en de vele stijldansende stelletjes, jong en oud, was het een heerlijk avondje. Leuk was ook hoe ze mensen uit het publiek het podium op vroegen om bij elkaar lapdances te geven, met als hilarisch hoogtepunt de extreem lange Westerse slungel die nog nooit van heupbewegingen gehoord had. Terug in het hostel sloten we de avond met biertjes en een paar potjes kaarten af.

Zondag 27 december

Vandaag gingen we dan toch eindelijk afzakken naar Chiapas, een provincie die geroemd wordt om haar prachtige natuur en jungles. We namen de taxi naar het busstation en gingen daar een rit van 6 uur naar Villahermosa tegemoet.. Gelukkig konden we toch nog naast elkaar zitten door te wisselen met een aardige busgenoot en waren er genoeg Spaans nagesynchroniseerde films aan boord (hoera..), waarbij we ons afvroegen of de busmaatschappij wellicht een dealtje met Channing Tatum had gesloten, omdat hij voor de derde maal op rij de hoofdrol in de afgespeelde film op zich nam. Gelukkig werd niet constant ons Spaans op de proef gesteld en konden we ook genieten van Cirque du Soleil. Ook verheugd waren we dat “de kots niet door het gangpad droop”, zoals een hostelgenoot in Campeche ons had voorspeld voor de bus tussen Campeche en San Christobal, waar Palenque op de route lag. Vermoedelijk ging dit commentaar over het laatste stuk van die rit, het stuk van Palenque naar San Christobal, een extreem bochtige bergroute van een uurtje of 5. De rit kwamen we verder wel door met een muziekje, de e-reader en wat doezelen. Eenmaal in Villahermosa kochten we op full-speed tickets voor het busje naar Palenque, waardoor we een kwartier later alweer op pad waren en dus aan het begin van de avond eindelijk op onze bestemming aankwamen. Helaas was Palenque het enige busstation waar we géén WiFi hadden, net nu we het een keer echt nodig hadden om onze hoteleigenaar van Airbnb te bereiken, die ons zou komen ophalen. Gelukkig mochten we de mobiele telefoon van een aardig Duits stel lenen om even te bellen. Zij gingen Palenque alweer verlaten, terwijl ze pas die ochtend aan waren gekomen, omdat er ondanks de vele hotels die Palenque rijk is totaal geen accommodatie te vinden was. Wij waren dus erg blij dat wij in ieder geval een plekje hadden en het er niet op hadden gegokt dat we ter plekke wel iets zouden vinden. Ze gaven ons nog de tip om bustickets via de app van de busmaatschappij te kopen, dat was een stuk goedkoper en veel handiger – pff, hadden we dat eerder geweten! We wachtten buiten op ons vervoer, waar we nog kort een praatje maken met een gids die vanwege de vele Nederlandse toeristen die hier blijkbaar komen al een aardig woordje Nederlands sprak – met “aap”, “papegaai” en andere jungle woorden liet hij graag zien wat hij in huis had. Niet lang daarna werden we aangesproken door een vriendelijke man die op zoek was naar señorita Lisanne – si! Hij bracht ons naar het enigszins afgelegen hotel, waardoor we ons toch wel afvroegen of we nou de juiste keuze hadden gemaakt. Met handen-en-voeten Spaans checkten we in en betraden onze kamer: dikke prima! Zag er top uit, mooi, groot en schoon, dus helemaal gerust gesteld. Na eerst het aanbod van de receptionist om een tour te boeken naar de ruïnes en watervallen voor de volgende dag te hebben afgeslagen omdat het ons toch wat duur leek, besloten we dat het toch wel heel praktisch was om niet zelf al het vervoer te hoeven uitzoeken, dus boekten we alsnog. We kregen meteen ook een gratis rit naar een door ons gekozen restaurant in de stad, dus die afgelegen locatie bleek geen groot probleem. In het restaurant hadden ze weer een lekker Mexicaans tempo en moesten we al lang wachten tot überhaupt onze bestelling werd opgenomen, en daarna nog eens extreem lang tot ons eten kwam. Na een tijdje werd er nog een ander, ouder stel aan onze grote tafel geplaatst, wat, hoe kan het ook anders, Nederlanders bleken te zijn. Ze woonden momenteel in Calgary, maar hadden al over de hele wereld, van Australië tot het Midden-Oosten, gewoond door het werk van de man bij Shell. Bij ons gedeelde geklaag over de lange wachttijd draaide zich nog een meisje van een tafel verder om: verrassing, ook Nederlands! Ze woonde al een tijdje in Playa de Carmen, en sprak met een heerlijk (plat Amsterdams?) accent dat ze ook had gestudeerd, toerismeeeh. Toen ons eten dan eindelijk na anderhalf uur kwam bleek ik een hele kip te hebben besteld – gigantisch haha. Toch nog grotendeels weten te verorberen vanwege de opgebouwde honger door het lange wachten. Na het eten liepen we nog een rondje door het verder niet heel interessante en vooral toeristische stadje dat meer dient als basis om de omgeving te verkennen, en werden we met onze lange, blonde verschijning door de lokale bevolking al snel geïdentificeerd als “Oooh chicas Hollandaaaas”. We sloegen wat San Cristobal brood en andere proviand in voor de volgende dag en namen een taxi terug naar de outback – gelukkig hadden we een naamkaartje met het adres vanuit het hotel meegenomen. Daar relaxten we nog wat op de heerlijke tweepersoonsbedden waarvan we er ieder één tot onze beschikking hadden, scanden we de tv af voor iets Engelstalig en strandden daarbij bij gebrek aan beter op de Kardashians.. Ach ja.

Maandag 28 december

Om 8 uur werden we opgehaald door een auto, die ons naar het toerbusje bracht, die ons dan vervolgens weer naar de Palenque ruïnes reed. Daar kregen we de tijd om het park te verkennen en regelden we met de toergroep een –gelukkig goed Engels sprekende- gids om ons daarbij van de nodige info te voorzien. We bezochten eerst een nog bedekte ruïne in de jungle, waarna we enkele vrijgemaakte Mayatempels in het park bekeken en beklommen terwijl we over de gebruiken en het leven uit die tijd leerden – zeer indrukwekkend en een prachtig aanzicht! Verder in onze eigen woorden ook “muchos calientes, muchos climbing the stairos”, terwijl we nahijgden van het beklimmen van de vele traptreden in het warme zonnetje – maar absoluut de moeite waard. Vervolgens werden we met het toerbusje naar de Misol-Ha waterval gebracht, een grote, prachtige waterval waar je ook achterlangs kon lopen. Het was helaas erg toeristisch en we konden dan ook aansluiten in de lange rij bezoekers die de spetters van de waterval op wilden vangen – gelukkig konden we af en toe genieten van het uitzicht op andere spetters, toch Annika ;) Voordat we het busje weer instapten voor onze laatste bestemming, de Agua Azul watervallen, werden we nog getrakteerd op een heuse brulaap. Een hele gewaarwording met zijn bizarre, zeer luide gebrul. Helaas zat hij hoog in de bomen, dus konden we hem niet erg goed zien. In het busje richting Agua Azul raakten we in gesprek met José, een oudere Mexicaan uit Mexico-stad, electrical engineer, en deelden we verhalen over het leven en studeren in Nederland en Mexico. Op onze bestemming lunchten we eerst en liet José ons de schattige Dominicaanse banaantjes proeven die lokale kinderen er verkochten, een net iets andere ervaring als de bananen die wij gewend zijn. We liepen verder om de watervallen te bekijken en waren bij ieder nieuw uitzichtpunt weer verbaasd over de pracht van deze natuur. We zaten daarmee ook wel een beetje met José opgescheept, want hij ging ons niet meer alleen laten haha. Enigszins bezwaard besloten we toch maar gewoon ons eigen pad te trekken en het aan hem te laten of hij op ons wilde wachten op bepaalde plekken of niet. En ach, het was ook wel handig dat hij onze tassen wilde bewaken terwijl wij ons aan het heerlijke water waagden om even af te koelen. We spendeerden een redelijke tijd op een bankje met een waanzinnig uitzicht over de watervallen (en op het ruziënde Duitse stel, heerlijk, drama, tranen, boze blikken, net een telenovela). Al met al een zeer geslaagd dagje. We vroegen het busje om ons op de terugweg niet bij ons hotel, maar in het centrum af te zetten. Daar wilden we eerst een toer voor de volgende dag regelen, maar dat bleek toch niet zo gemakkelijk als we dachten, omdat we een toer wilden waarbij we iets anders gingen doen dan ruïnes bezichtigen, maar daar wordt niet veel van aangeboden. We besloten eerst maar een hapje te eten. In een leuk restaurantje bestelde ik een grote garnalencocktail en Annika een spaghetti; helaas bleek het personeel niet al te competent en kreeg Annika pas bij het uitserveerden van mijn eten te horen dat ze geen spaghetti meer hadden.. Sukkels. We zijn er inmiddels wel achter dat Palenque geen tijd of haast kent. We wisten ook nog niet helemaal wat we nu de volgende dag wilden doen, maar uiteindelijk vonden we een jungletoer met een authentieke Mayaanse gids én een Engelse vertaler die ons wel wat leek, en de toeroperator was ook nog bereid om ons naar het hotel te rijden om alvast te kijken waar het precies was, zodat ze ons afgelegen hotel de volgende ochtend ook zouden kunnen vinden. Prima deal dus! Eenmaal terug in het hotel waren we wel erg moe, en de volgende ochtend zouden we al om kwart voor zes worden opgehaald.. Het was dan ook even snel douchen, regelen dat we de tassen achter konden laten om deze later de volgende dag op te pikken, inpakken en naar dromenland.

Dinsdag 29 december

Wekker ging al om 5 uur, omg omg. Dat was vroeg, maar we kenden onszelf inmiddels en wisten dat we toch altijd meer tijd nodig hadden om op te staan, aan te kleden en de laatste dingen in te pakken. We werden met een auto en een totaal geen Engels sprekende chauffeur opgehaald, die op de weg richting het centrum ook nog de nodige drempels schraapte omdat de weg naar ons hotel niet bepaald de beste was en zijn auto duidelijk te laag.. We stapten over in een ander busje en ontmoetten onze gids, Pools van origine, maar prima Engels sprekend. Een zeer vriendelijke man die ons op weg naar de jungle al een hoop vertelde over de geschiedenis van de Maya’s. Onderweg maakten we eerst een stop voor het ontbijt, een wegrestaurant waar een miljoen miljard andere toerbussen stopten en waar er een lange rij stond voor het buffet, dat overigens wel prima te eten was met onder andere huevos a la Mexicana (Mexicaans roerei) en echte koffie uit Chiapas en als toetje nog een lekkere lebber van José, die er met een ander toerbedrijf was gekomen. Ook leuk detail was dat we hier de wc met een emmertje zelf moesten doorspoelen. We vervolgden onze weg in de richting van  Bonampak en stapten over op weer een ander busje naar een Mayadorpje met een eigen taal en ongeveer 400 mensen. Daar ontmoetten we onze gids, een Mayavrouwtje, de vierde generatie uit een familie van gidsen. We trokken de jungle in en zij vertelde ons (vertaald door onze gids) van alles over de planten en bomen, over wat als kauwgom, voor wonden, voor meubels of voor het koken gebruikt werd. We zagen gigantische mierennesten, veertig meter hoge Seba-bomen die de verbinding met de onderwereld zouden zijn en ook verbaasde ze ons door plots in een boom te bijten en met haar tanden de bast eraf te schrapen – “dit kon je prima gebruiken voor thee, ruik maar”. We liepen over boomstammen, rotsen en door het water, bezochten een ruïne, een waterval (waar we ook even heerlijk in zwommen!) en kregen bij terugkomst in het dorp nog een lekkere lunch met rijst, kip, groente en Jamaican flower sap. We liepen een rondje door het dorp (eigenlijk niet veel meer dan twee of drie straten), kochten armbandjes bij een superschattig meisje en childen verder heerlijk op het gras, waar we ons vermaakten met het maken van filmpjes van de Mayaanse kippen. Ook vermakelijk was toen de hond er met de in de zon drogende bikini van Annika vandoorging. De Mayaanse kindjes uit het dorp vonden ons wel interessant en wilden graag met ons spelen, dus renden we ook met hen nog wat over het gras. En raad eens wie daar aankwam – José, onze grote vriend. Hij had overdag een andere toer gedaan en had een cabana gehuurd in het dorpje om er de nacht door te brengen. Hij trakteerde ons zelfs nog op een ijsje terwijl wij op ons busje terug lagen te wachten. En wachten. En wachten. Want dat busje kwam niet, niet na een uur, en niet na twee uur. Enigszins gestresst, want we moesten een nachtbus halen vanuit Palenque, vroegen we ons nu toch wel af of ze ons niet vergeten waren.. Onze Engelse gids kon ook geen contact met ze krijgen omdat er geen bereik was, maar probeerde ons gerust te stellen dat hij echt wel zou komen. We hadden wel wat speling ingecalculeerd (zo’n 4 uur, inclusief tijd om te eten), maar dat werd nu steeds krapper. Gelukkig kwam het busje toch nog aangekakt, maar moesten we ook nog op een andere plek iemand oppikken, die niet vindbaar was, en had de chauffeur er verder ook niet al te veel haast in zitten. Uiteindelijk kwamen we om half 10 terug in Palenque aan, terwijl we er om 7 uur hadden moeten zijn. We dwongen ze dan ook een beetje af om ons snel naar ons hotel te rijden, zodat we onze tassen op zouden kunnen halen, en ons dan weer terug af te zetten bij het busstation. Daar haastten we ons naar een broodzaakje in de buurt, waar we met hulp van een vriendelijke Spanjaard die voor ons wilde vertalen een baguette en een sandwich bestelden. Terwijl onze bestelling bereid werd kleden we ons snel om op de wc en maakten we onze tassen gereed voor de bus. Op het busstation kochten we nog vluchtig ontbijt en haasten ons naar de ‘gate’. Natuurlijk bleek de bus zeker een half uur te laat. Ach ja. We verorberden onze werkelijk heerlijke broodjes en waren ook wel weer soort van dankbaar dat we geen tijd meer hadden om naar de Burger King te gaan, wat we eigenlijk gepland hadden, want dit eten was echt te goed om te missen. Inmiddels ongeveer een uur later dan op het schema stond vertrokken we in onze chille, net iets luxere nachtbus waarvan de stoelen bijna plat konden, richting Tulum. Eind goed al goed!

Woensdag 30 december

Ondanks dat we een uur in de file stonden vanwege een ongeluk verliep de reis verder prima en kwamen we rond het middaguur aan in Tulum. Het was behoorlijk heet, dus besloten we lekker een taxi te nemen naar het hostel – ware het niet dat de taxi het adres niet kende of er simpelweg niet naartoe wilde rijden.. Dus werd het toch maar lopen. Hostel Che lag aan een zand/kiezelpad, dus waarschijnlijk was dat de reden. Het was nog in aanbouw maar zag er verder wel top uit. We dumpten onze tassen en besloten er meteen op uit te gaan en fietsen te huren. Snel stouwden we nog een 7/11 tostietje naar binnen en fietsten door naar het strand, ongeveer 4 km. Wit zand, blauw water, palmbomen.. Hier konden we wel aan wennen. Na al die zware inspanning waren we wel toe aan een drankje, maar de strandbar die we kozen had bar weinig keuze; nog maar één Coronaatje, geen cocktails, geen limoen, geen eten – maar wel een heerlijk uitzicht over het strand en de zee, dus met onze Sol biertjes genoten we nog steeds optimaal. Het was inmiddels al flink aan het schemeren (de wc’s lagen onder de bomen en waren al zo donker dat we op de tast de pot moesten vinden, een leuke uitdaging), dus besloten we maar naar huis te fietsen met wat hulp van de koplampen van passerende auto’s. ’s Avonds aten we in een lekker Italiaans restaurant en besloten we de dag met wat cocktails, waarbij nog kort twee Nederlandse meiden uit het hostel aanschoven die langs kwamen lopen en waar we nog een praatje mee maakten.

Donderdag 31 december

Lekker rustig opstaan, ontbijtje met gebakken eitjes: een goed begin van de dag – behalve dat mijn handdoek, die ik buiten te drogen had gehangen, compleet doorweekt was omdat hij net op de plek hing waar de dakgoot uitkwam.. Top! We checkten uit en gingen naar het strand, waar we een snorkeltoer boekten. Met z’n tweeën werden we in een klein bootje de zee op gebracht, met uitzicht op de ruïnes, richting de riffen niet ver van de kust. Daar volgden we de gids (of niet helemaal, Annika) die ons langs al het koraal en de mooie vissen leidde. Terug op het strand  bleek er ook nog een gratis colaatje bij de toer te zitten, bofkonten die we zijn. We leverden de fietsen in en lunchten nog lekker met bruchetta’s, octopus en inktvis, haalden de tassen op bij het hostel en namen de bus naar onze volgende bestemming: party central, ofwel Playa del Carmen! We hadden bij aankomst al snel door dat de taxi’s voor het busstation overpriced waren, dus liepen we een paar straten verder, waar een taxichauffeur met een hilarische lach ons voor vele peso’s minder en veel hilariteit meer naar onze Airbnb bracht. Daar werden we verwelkomd door een lief vrouwtje dat geen woord Engels sprak, maar zelfs nadat we eerst de verkeerde te luxe kamer toegewezen kregen werd met handen en voeten alles duidelijk. Het zag er allemaal top uit. We deden meteen wat boodschappen voor het ontbijt bij de Mega supermarkt om de hoek, waar we ons bij de kassa realiseerden dat het inmiddels al nieuwjaar was in Nederland. Natuurlijk even Skypen met thuis bij terugkomst, en toen klaarmaken voor de avond. Onze Airbnb had een top locatie, vlak bij Avenue 5, de hoofdstraat. Het was superdruk in de stad, en zoals te verwachten waren de prijzen in de restaurants ook flink opgeschroefd en hadden we voor veel plekken reserveringen nodig, maar uiteindelijk vonden we een top tafeltje bij de Tequila Barrel, waar we onder het genot van fijne meezingmuziek een lekker burger en bier naar binnen schoven, natuurlijk gevolgd door chocolade- en aardbei-tequila’s. We vervolgden onze weg naar een bar met een mooi uitzicht over de straten vanaf de eerste verdieping, waar we wat bier en mojitos dronken en de mooie reis eindelijk ook officieel in 2016 konden voortzetten! We haastten ons naar het strand om daar met de voetjes in het zand en in het water van het vuurwerk te genieten. Op onze weg terug naar de hoofdstraat maakten we de broodnodige tussenstop bij een shotjesbar, waar we twee shotjes met amper alcohol wegwerkten, waarna we bij een andere bar een rum cola haalden met daarentegen wel heel veel rum. Op straat raakten we in gesprek met een Mexicaan die claimde een oud-profvoetballer in Mexico te zijn en ons daartoe even aan zijn bovenbenen liet voelen. Hij was op zoek naar vrouwen van zijn leeftijd, maar dat wilde allemaal nog niet zo vlotten. Wij wisten in ieder geval wel weg te vlotten en liepen recht in de handen van een groep Mexicanen waarvan zeker de helft geen Engels kon, maar wat desalniettemin hilarisch was omdat degenen die wel Engels konden gingen tolken voor de rest, wat leidde tot zinnen als “He say you the most beautiful woman in Playa del Carmen, he say he want to kiss you”. We dansten bovenop de koelbox met tequila en energydrink die ze meehadden en uiteindelijk liet ik me wegslepen door Annika, die gered moest worden van een van de Mexicanen. Helaas kwam Annika niet veel later ook tot de ontdekking dat haar telefoon weg was. We wisten niet of ze hem kwijt was geraakt of dat hij gestolen was, maar het was toch wel erg vervelend, en toen het langsgaan bij barren in de omgeving tot niets leidde zijn we maar naar huis gegaan.

Vrijdag 1 januari

Vandaag sliepen we lekker lang uit en bakten we eitjes voor ons katerontbijt dat buiten op de patio op smikkelden. We gingen vervolgens naar de toeristenpolitie om te proberen aangifte te doen voor de verzekering, maar ze spraken handig genoeg geen woord Engels. “Phone lost” was al te moeilijk. Bij een ander standje van de toeristenpolitie hadden we evenveel pech, dus plukten we een tolk van de straat. Het werd ons duidelijk dat we een taxi naar een bureau dat buiten de stad lag moesten nemen, maar toen we in de taxi zaten en vertelden wat we moesten doen vertelde de taxichauffeuse, die gelukkig perfect Engels sprak, ons heel eerlijk dat we ons geld niet weg moesten gooien met die rit omdat het bureau, in tegenstelling tot wat ons zojuist verteld was, dicht zou zijn. We stapten dus maar weer uit en maakten er nog een lekker strandmiddagje van, waarna we ook nog wat winkeltjes afsjokten. In een restaurantje bestelden we chili con carne, wat uiteindelijk een gevulde paprika bleek te zijn, maar daarom niet minder lekker. We sloten de avond nog lekker af met een smoothie en een cocktail in een barretje en vielen uitgeput in slaap.

Zaterdag 2 januari

Vandaag moest het dan maar eens lukken met die aangifte. Na ons roereitje namen we de taxi naar het bureau, waar we met behulp van Google Translate werden doorverwezen naar het naastgelegen Ministerio Publico. Gelukkig troffen we daar iemand die Engels sprak en waren we ook nog eens meteen aan de beurt. Het rapport was dus redelijk snel gefixt en na de tassen opgehaald te hebben reisden we door naar Cancún voor onze laatste stop. In Cancún hadden we een hotel geboekt voor de eerste nacht omdat het hostel waar we eigenlijk wilden verblijven idioot duur was die nacht, maar omdat we vroeg waren dumpten we daar onze tassen en namen maar meteen de bus naar Playa Tortuga. Na een lekkere lunch met Club Sandwiches, waarbij de ober die bij de ingang stond te wachten telkens smakelijk zijn neus ophaalde, en we uitzicht hadden op de bungee jump waar we ons afvroegen of de topjes van de springende dames niet af zouden vliegen onder toeziend oog van al het verzamelde publiek. We vonden een rustig stukje strand, wel met hupsbeestjes en zeeplanten, waar we heerlijk verbleven tot de zon weg was. We namen de drukke bus terug die ons recht voor het hotel deponeerde, waar we inmiddels konden inchecken. ’s Avonds liepen we over het nabijgelegen plein, waar we konden genieten van traditionele dansen waarbij de dansers onder andere bierflesjes op hun hoofden balanceerden onder het slaken van hilarische gilletjes. Pas toen kwamen we er achter dat dit hetzelfde plein was als de eerste avond. We belandden uiteindelijk voor het avondeten weer bij een vestiging van La Parilla, waar we van een heerlijk Mayaans varken smulden onder de zwoele klanken van een mariachi band, en de zaak maar weer eens aftopten met margarita's. Volgende stop was een barretje waar de cocktails 2 voor 1 bleken te zijn, maar daar kwamen we pas achter toen we van beide cocktails die we besteld hadden er twee kregen. Geen bezwaar. Op de weg terug naar het hotel liepen we nog een paar oude bekenden tegemoet – onze Mexicanen uit Playa, wat een toeval. We liepen maar snel door.

Zondag 3 januari

We verkasten van het hotel naar het nabij gelegen hostel Ka'Beh, waar we de tassen dumpten en voor een dagtripje naar Isla Mujeres door gingen. Bussen en collectivo’s zijn in Cancún een stuk duidelijker, en hebben tenminste nummers en duidelijke bestemmingen, en dus kwamen we heel vlot aan bij de haven, vanwaaruit we een snelle veerboot namen naar het eiland, waar een relaxte sfeer heerst en iedereen in golfkarretjes rondsjeest. We liepen wat rond en belandden al snel bij Playa Norte, waar we uiteindelijk ook niet meer vandaan zijn gekomen omdat het zo heerlijk was: een prachtig strand, genoeg schaduw van palmbomen, heerlijk helderblauw water.. Jup, een waar paradijsje en dus ook geen enkele reden om er weg te gaan. We lunchten in een restaurant op het strand, met de voetjes in het zand, waar ons werd verteld dat het eten wel een uurtje ging duren.. Ok.. Maar ach, we hadden geen haast. We childen nog wat meer op het strand en nuttigden de nodige biertjes in de ‘swingbar’ met schommels, waarvandaan we met een biertje in de hand genoten van de zonsondergang. Voldaan gingen we op zoek naar wat te eten en vonden een heerlijk Thais restaurantje, waar we een driegangenmenuutje wegwerkte (holy shit, nog nooit zo’n grote hoeveelheid chocolademousse gekregen, maar het moest en zou opgaan). Annika hield haar ijsje nog tegoed, wat we op weg naar de boot meepikten. Eenmaal terug in het hostel was het tequila jenga avond en zat iedereen gezellig samen aan de picknicktafels buiten, waar we dus meteen aan konden schuiven en praatjes maakten met allerlei toffe mensen. Er werd ons gevraagd of we meegingen naar de Coco Bongo, een beroemde nachtclub, maar Annika zou de volgende ochtend al vroeg vliegen naar New York, dus dat was niet zo handig. Ze gaf mij echter 'toestemming' om wel te gaan, omdat ik pas een dag later terug zou vliegen naar Boston, en na wat wikken en wegen besloot ik het te doen. Het was een beetje een vluchtig en gek afscheid, omdat ik me heel snel klaar moest maken om te vertrekken, maar we konden terugkijken op een geweldige reis samen! Niet lang daarna vertrok ik met een groep van ongeveer 15 man onder begeleiding van een staflid van het hostel met de bus naar de club. Dat was een geweldige ervaring, iets wat ik nog nooit mee had gemaakt – er was een groot podium waar af en toe ineens 15 Braziliaanse carnavals danseressen stonden, en dan weer een Star Wars act met light saber gevechten, en dan vloog er weer een Spiderman door de lucht, of hingen er mensen in doeken vanaf het plafond of gaven ze de hele club ineens ballonnen.. Een zeer memorabele ervaring, en ondanks de open bar met ongelimiteerde drankjes vond ik de weg terug naar mijn bedje.

Maandag 4 januari

Ik had het wel nodig om even lekker uit te slapen, waarna ik lekker ontbeet met wafels. Mijn eerste dagje solo, dus dat was even wennen, maar ik raakte al snel met mijn medehostelgangers van de vorige avond in gesprek en we besloten naar het strand te gaan. Met een tussenstop bij de lokale supermarkt om wat bier te halen vertrokken we daarom naar Playa Dolphina, een verder gelegen strand dat veel breder was dan het strand waar Annika en ik twee dagen eerder waren geweest. Helaas was het een bewolkte dag en nodige het weer niet erg uit om te gaan zwemmen, maar de temperatuur was nog steeds aardig en we kletsten lekker op het strand terwijl ook andere hostelmensen aansloten. Terug in het hostel was er pot luck, waarbij iedereen iets kookte en we er vervolgens samen van genoten, dus vertrokken we met een groep naar de supermarkt, waar ik een team vormde met een Canadees meisje, Lee, en we besloten om chili te maken. Dat was de eerste en meteen ook de laatste keer koken in Mexico, want het was alweer mijn galgenmaal. De culinaire helden in iedereen kwamen boven en uiteindelijk konden we genieten van een heerlijk gevarieerd menuutje met o.a. een lekkere pasta, chicken wings, wraps met heerlijk gemarineerd varkensvlees en onze goed gelukte chili. We bierden nog lekker na en uiteindelijk besloot ik dat het om 2 uur maar eens tijd was mijn weg naar bed te vinden – de wekker zou immers om half 4 alweer gaan..

Dinsdag 5 januari

De tijd was daar. Het was tijd om te gaan. Ik checkte duizend keer of ik niets vergat en liep over de verlaten straten naar het vlakbijgelegen busstation. Ik was al redelijk vlot op het vliegveld en door de security, waar ik vervolgens 3 uur kon wachten op mijn vlucht, wat, toegegeven, wel moeilijk was om wakker te blijven. Mijn eerste vlucht bracht me naar Atlanta, waar het nog even spannend was of ik mee kon op mijn tweede vlucht naar Cincinatti. De vlucht was namelijk overboekt, en ik was een van de gelukkigen die nog geen stoel toegewezen had gekregen. Er werd meermaals opgeroepen of iemand voor 800 dollar zijn stoel wilde opgeven, maar helaas was dat voor mij niet echt een optie omdat ik nog een andere vlucht moest halen en het geld waarschijnlijk in de vorm van een voucher zou worden gegeven, waar ik niet veel meer aan zou hebben. Ik besloot dus maar te wachten, want er was mij beloofd dat ik echt een stoel zou krijgen. Uiteindelijk bleef ik als een van de laatste vijf over die nog aan boord moesten, maar kreeg ik inderdaad mijn stoel. Pfiew. Vanuit Cincinatti kon ik eindelijk aan boord van mijn laatste vlucht die me ‘thuis’ zou brengen. Een fijne thuiskomst met -10 graden, waarvoor ik toch maar besloot mijn jas uit de tas te halen. Ik stopte onderweg naar huis om nog lekker Amerikaanse een burger te eten en plofte uiteindelijk doodmoe, maar zeer voldaan neer op de bank. Wat een geweldige reis! Bedankt Annika!